ปฏิบัติธรรมผู้ปกครอง ครั้งที่ 9 ประจำปีการศึกษา 2568
โรงเรียนทอสีได้รับความเมตตาจากพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล มานำปฏิบัติธรรมผู้ปกครองทอสีและปัญญาประทีป
การคิดว่ามันเป็นเราเป็นของเรา แม้จะทำให้มีเป้าหมายในชีวิตแต่ถ้ายึดมั่นถือมั่นมากไป ก็เตรียมทุกข์ได้เลยเพราะอะไรก็ตามที่เป็นเราเป็นของเรา ก็คืออยากให้มันเที่ยง อยากให้มันเป็นดั่งใจ แต่ไม่มีอะไรที่เที่ยง ที่เป็นดั่งใจเพราะเป็นสัจธรรม พอมันไม่เที่ยงพอไม่เป็นดั่งใจเกิดความทุกข์เลย และที่สำคัญคืออะไรที่คิดว่าเป็นเราเป็นของเรา เรากลายเป็นของมันทันที เราตกอยู่ใต้อำนาจของสิ่งนั้น เพราะฉะนั้น อะไรก็ตามที่เราเห็นว่ามีคุณค่า แม้เราจะถือว่าเป็นสาระสำคัญของชีวิตแต่จะดีกว่าไหมถ้าเราไม่ไปยึดมั่นถือมั่นว่ามันเป็นเราเป็นของเรา แม้สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งดีงามก็ตาม เช่นความดี ความถูกต้อง อะไรก็ตามที่เป็นความดี ก็ต้องเป็นความจริงด้วยความจริงหมายถึง สัจธรรม สัจธรรมคือมันไม่เที่ยง มันไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา การที่เรามีอะไรที่ถือเป็นจุดหมายของชีวิตเป็นเรื่องดี แต่เราก็ต้องระวังใจอย่าให้ไปยืดมั่นถือมั่นกับมันจนลืมความจริงไป ลืมความจริงว่ามันไม่เที่ยง มันไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ไม่อยู่ในอำนาจของเราทำความดีนั้นเป็นสิ่งดี การทำหน้าที่ที่ควรทำเป็นสิ่งที่ดี แต่ว่า เราสามารถทำดีได้โดยที่ไม่ไปยึดมั่นถือมั่น ไม่ยึดมั่นถือมั่นคือว่า ไม่ยึดมั่นว่าเราว่าของเรา ไม่ยึดมั่นถือมั่นว่าต้องดีแบบเรา ไม่ยึดมั่นถือมั่นในผลที่คาดหวัง เราเป็นพ่อเป็นแม่ก็มีหน้าที่ดูแลลูก เอาใจใส่ลูก ห่วงใยลูกอันนี้เป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าไปยึดมั่นถือมั่นว่าลูกเป็นเราเป็นของเรา เมื่อไหร่มันก็จะเกิดความทุกข์ทันที ทั้งกับเราเองที่เป็นพ่อแม่และกับลูก เพราะเวลาเรายึดมั่นถือมั่น เราก็อยากให้ลูกเป็นไปอย่างที่เราคิดอย่างที่เราปรารถนา
ส่วนหนึ่งของธรรมบรรยายโดยพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ขอกราบขอบพระคุณในความเมตตาของพระอาจารย์เป็นอย่างสูง
